Anderhalf jaar, waar blijft de tijd….?

Afgelopen vrijdag was Luca alweer anderhalf jaar. Stop de tijd! Het gaat zo snel! Vandaag een blogpost over de afgelopen anderhalf jaar, maar dan in vogelvlucht. Van baby tot grote broer in wording.

Op 14 oktober werd onze eerste zoon, na een vlotte en prima bevalling geboren. Kevin en ik waren ouders en moesten voor zo’n klein wezentje zorgen. Ik vond het doodeng in het begin. Ik was zo bang om het te verprutsen en was zeker die eerste week zo blij als de kraamverzorgster ‘s morgens binnenstapte en kon checken of wij het die avond en nacht niet verprutst hadden. Natuurlijk hadden we het dat niet. Helemaal vanzelf wil ik het ook niet noemen, maar we waren vrij snel ingespeeld op hoe alles moest en wat de belangrijkste dingen voor Luca waren.

Na een periode van strugglen met borstvoeding stapten we over naar flesvoeding, voor iedereen een verademing. Reflux werd geconstateerd, we waren toch niet gek er was wel degelijk een reden voor het huilen, het hongergevoel en die handjes die iedere keer de lucht in vlogen. Toen dat eenmaal onder controle was, kon het ritme beginnen. Dat ritme hebben we altijd gehouden en daar ben ik nog steeds heel blij mee. Dat betekent trouwens niet dat we er nooit van afwijken, maar over het algemeen houden we ons allemaal prima aan het dagritme van Luca.

Van een baby die maar een beetje in de box of op schoot lag, want ja… meer kunnen die kleintjes nog niet, gingen we naar een draaiende en spelende baby. Lekker rammelen met een rammelaar en lekker spelen onder de babygym.

Nog voor we het wisten waren de eerste buikschuivers een feit en begon meneertje zich te verplaatsen door de woonkamer. Dat buikschuiven maakte plaats voor kruipen en uiteindelijk liep Luca met Kerst (14 maanden) los. Inmiddels stapt en holt hij overal naartoe, struikelt nog wel eens, maar staat op en gaat weer door.

Een half jaar geleden vierden we zijn eerste verjaardag, een enorme mijlpaal. Die dag beleefde ik de dag die we een jaar daarvoor hadden doorlopen wel honderd keer. Een prachtige dag, eentje die in ons eigen geschiedenisboek is opgeschreven.

En toen kwam de volgende mijlpaal. De dag dat we erachter kwamen dat Luca een broertje of zusje zou krijgen. Nog een half jaar en dan is die mijlpaal hopelijk voltooid en is hij echt grote broer.

Behalve dat Luca een enorme ontwikkeling heeft doorgemaakt, ben ikzelf ook gegroeid. Ik werd moeder, een diepgekoesterde wens die in vervulling ging. Een nieuwe taak die ik erbij kreeg, zorgen voor een klein kindje dat er dag en nacht is en niet op de klok kan kijken. Ik leerde om altijd mijn lach op te zetten, ookal zat ik er even doorheen, ik leerde dat het mogelijk is om elke dag een beetje meer van iemand te gaan houden dan de dag ervoor, ik leerde wat het is om de zorg te dragen voor een gezin, ik leerde nog beter mijn grenzen te stellen en ik kwam erachter hoeveel zorgen een moeder zich wel niet kan maken. Ik ben ontzettend blij en trots hoe we het de afgelopen anderhalf jaar met zn drietjes gedaan hebben, maar kan niet wachten totdat de vierde persoon zich erbij gaat aansluiten.

Een prachtige anderhalf jaar, waarvan ik hoop dat er nog vele zullen volgen!

Hoe beleefde jij de eerste anderhalf jaar van jouw ouderschap? Heb je dat ook als een mijlpaal ervaren of niet zo? 

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.