Avondeten met onze dreumes

Onze dreumes is inmiddels bijna dreumes-af en een peuter in wording, dat brengt ook de nodige veranderingen rondom het avondeten met zich mee. Als ik terugblik op een jaar lang avondeten met deze dreumes, hebben we de nodige ontwikkelingen doorgemaakt en ook van alles meegemaakt. Benieuwd hoe wij dat afgelopen jaar gedaan hebben, avondeten met een dreumes? Vandaag lees je er alles over op mijn blog.

Geen moeilijke eter
Als er iemand geen moeilijke eter is, is het Luca wel. Aardappels, pasta, rijst, het gaat er allemaal in. Tomaten, broccoli, bloemkool, spinazie, pompoen, boontjes…. Vlees, vis of vegetarisch, meneertje eet het allemaal. Vanaf het moment dat het mocht, met een maand of vier, vier en een half, zijn we begonnen met hapjes aanbieden. We zijn begonnen met groente. Ik heb geen idee of dat enige invloed heeft op het feit dat hij alles lust (op dit moment), maar ik ben er blij mee en zou het zeker weer zo doen.

De eerste periode kookte ik apart voor Luca. Ik maakte in de Babycook lekkere hapjes klaar voor hem en vroor deze in. Toen hij wat ouder werd, een maand of 14/15 lieten we hem met de pot mee eten als wij ook aardappels, groente en vlees aten. Voor de momenten dat wij een wat meer gekruide of ongezonde maaltijd hadden, had ik altijd een klein voorraadje met gezonde hapjes voor hem in de vriezer en anders hebben we ook altijd een kant en klaar potje Olvarit in huis.

Naar mate hij ouder werd, gingen we hem steeds meer mee laten eten. Een ovenschotel, een bordje pasta, nasi en inmiddels eet hij ook gewoon lekker patatjes met ons mee. We laten hem altijd alles proeven en eigenlijk lust hij het altijd. Als iets echt pittig of flink gekruid is, dan vindt hij het niet lekker. Hij hoeft het na een hapje proeven dan ook echt niet op te eten. Ik maak dan iets anders voor hem (bijv. een courgette in de babycook) of hij krijgt een potje Olvarit.

De hoeveelheden
Toevallig heeft hij vanavond flink zitten eten. Ik wilde courgettesoep maken voor ons, maar ik bleek de helft van de ingrediënten niet in huis te hebben (iets met zwangerschapsdementie ofzo…). Ik moest dus improviseren. Voor mijzelf werden het dus gewoon crackers en wat ovenaardappeltjes, maar dat vond ik voor Luca toch wat karig. Ik besloot voor hem een heel simpel soepje te maken. Ik sneed een hele courgette in stukje en gooide die in de Babycook. Hierna liet ik het fijnmalen tot een soepje, sneed er nog een stukje zoete puntpaprika doorheen en de soep was klaar. Luca vond het heerlijk en heeft nagenoeg het hele bord leeggegeten. Hierna ging hij nog verder met mijn aardappeltjes uit de oven.

Over het algemeen eet hij gewoon echt een goed bord met eten weg. Die schaaltjes die je altijd bij het kinderservies hebt zitten, kunnen voor hem gerust helemaal gevuld worden en soms gaat er dan nog een opscheplepel achteraan. Zeker wanneer het om een gezonde maaltijd gaat, vind ik het geen probleem dat hij zoveel eet. Patat krijgt hij dan bijvoorbeeld weer niet oneindig, haha.

Het is heus niet alleen maar rozengeur en maneschijn
Natuurlijk eet hij niet elke dag zo goed. Er zijn periodes bij dat hij maar heel weinig eet of na twee happen al niet meer hoeft. Luca kan erg goed aangeven wanneer hij iets niet meer hoeft, omdat hij bijvoorbeeld vol zit. We proberen het soms dan na tien minuutjes nog eens als we weten dat het gaat om een maaltijd die hij normaal gesproken altijd lekker vindt. Wil hij dan niet eten, dan hoeft het niet. Vaak heeft het een reden: ziek, flink verkouden, een late snack gegeten, tanden die doorkomen en uiteraard is het soms ook gewoon eigenwijzigheid. De eerste keren raakten we hier best van van slag, maar inmiddels weten we beter. Hij gaat het na een paar dagen vanzelf weer inhalen en hij heeft voldoende reserves om even wat minder te eten. Hij krijgt trouwens wel altijd een bakje met yoghurt aangeboden. Yoghurt hoort bij ons bij de afsluiting van het avondeten en is niet een beloning voor het goede eten. Vaak wil hij dat wel eten, maar soms heeft hij ook daar geen zin in. Dat is helemaal prima.

Zelluf doen
Een dreumes die bijna twee jaar is, wil heel graag zoveel mogelijk zelf doen. We hebben hem het afgelopen half jaar langzaam aan steeds meer zelf laten doen. Hij krijgt altijd een vork om zelf te eten. Ook hebben we een vork voor hem liggen om tussendoor ook nog een hapje naar binnen te stoppen. Het wordt namelijk niet altijd gewaardeerd als wij ‘zijn’ vork gebruiken.

Dingen die goed te prikken zijn, zoals stukjes vlees, stukjes groenten en stukjes aardappel kan hij in principe zelf proberen te eten. Soms gaat dat met zijn handen, meestal met een vork. Als een stukje niet goed te prikken is, helpen wij even.

Dingen die je met een lepel eet, zijn nog best moeilijk voor hem. De lepel eindigt namelijk altijd ondersteboven in zijn mond en de inhoud ligt dan op tafel (als we geluk hebben) of op zijn schoot (als we pech hebben). Soep en pasta mag hij dus echt niet zelf eten. Behalve dat ik niet wil dat het overal zit, geeft het ontzettende rotvlekken en heb ik gewoon geen zin in zo’n smeerboel aan tafel. We zijn nu aan het oefenen met yoghurt zelf eten. Dat gaat nog niet echt vlekkeloos, maar geeft de minste rotvlekken en zooi. Als dat straks wat beter gaat en zijn motoriek is wat verder ontwikkelt, komt de volgende stap vanzelf. Met een rijstgerecht helpt hij om het zelf in zijn mond te stoppen. We houden zijn handje vast of hij mag de laatste centimeters zelf afleggen met de lepel.

Het momentje om nooit te vergeten
Ongeveer een half jaar terug wilde Luca heel graag zelf zijn bordje met rode kool eten. Maar iedereen weet dat rode kool echt afgrijselijke vlekken geeft. Aangezien Luca wel wilde eten, maar elke hap die ik hem aanbood gewoon weigerde, heb ik hem in zijn luier in de kinderstoel gezet en zelf laten eten. Dat ging uiteindelijk dus met zijn handen en de helft lag op de grond. Voor die ene keer heb ik er smakelijk om zitten lachen, Luca daarna onder de douche gezet en daarna zelf op mijn knietjes de hele keuken uitgesopt. Een moment om niet te vergeten, maar ik vond het niet echt voor herhaling vatbaar. Haha.

Tot slot
Ik denk dat het heel belangrijk is dat je het avondeten aanbied op de manier zoals jij dat graag zelf wilt. De ene wil graag a la rapley aanbieden, de ander geeft alleen maar potjes groente en weer een ander vervloekt die potjes juist en kookt alles zelf vers. Zelf denk ik dat het belangrijk is om binnen jouw eigenlijk wensen zoveel mogelijk te variëren qua maaltijden.

Wij verwachten natuurlijk een tweede kindje over een aantal weken. Ik hoop dat ik haar lang borstvoeding kan geven en dat ze langzaam aan met vaste voeding zal beginnen. Uiteraard hoop ik dat zij net zo makkelijk zal zijn als haar broer, maar daar mag ik niet vanuit gaan. Ik ben heel benieuwd hoe het hele hapjes en echte maaltijden traject gaat worden. Wij hebben van het afgelopen jaar ook heel veel geleerd. Veel zal ik denk ik hetzelfde gaan doen, maar we zullen ook heus dingen anders gaan doen en kijken waar dit kindje behoefte aan heeft.

 

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.