Ruth| Deel 1: De Trip

Foto via Pixabay.com

We hebben afgesproken! Na een jaar van over en weer typen, besloten Manon en ik (en de partners en de kindjes) elkaar old-school, in real-life te ontmoeten. Als eerste zouden wij naar Nederland trekken, helemaal vanuit België. En laat ons hopen dat dat het begin van een mooie reeks is. Alvorens je Deel 2: De Ontmoeting, op het level van de kindjes te brengen, wil ik eerst uitzoomen naar de context.

Als architect is het altijd bijzonder om naar Nederland te reizen, en hoewel we zelf al dichtbij een grens met Nederland wonen, is het altijd even verkwikkend om de Nederlandse stedenbouw te ervaren, alles mooi op een rijtje, ordelijk, niet enkel de huizen, maar ook de wegen, het groen, en de inwoners misschien zelfs ook. They have a plan… In vergelijking lijkt alles hier met de nodige overdrijving op een land genaamd Chaotistan, oordeel vooral zelf:

Van Manon kregen we vrijdagavond nog laatste reistips mee, “neem de A16, dan kunnen jullie een stukje 130 rijden”. “Euh… dat doen jullie anders nooit?” (schaamtelijk, zeer schaamtelijk dit moeten denken ja). Later zal Manon nog aanhalen: “Ja, je merkt het wel als je in België komt hè, de wegen zijn zo hobbelig”. Hobbelig it is! En dan heb je nog niet gezien wie er rond je zoeft. Na een uurtje op Vlaamse wegen en het rijden tussen een bende gekken, kwamen we op de Nl wegen, een verademing, “ze rijden hier precies zo beheerst, geen gekke inhaalmanoeuvres, en de normale snelheid”. Zoef, daar komt toch een gek, en ja hoor, Belgische nummerplaat.

Na goed opletten bij ronde punten met fietsersvoorrang arriveren we, netjes gedirigeerd door bordjes die de rijen huisnummers aangeven, en belanden we op een parkeerplek. Geen zoeken, geen rondrijden.

De wijk van Manon blijkt een ‘wijk XL’ in Belgische termen uitgedrukt; zo ver als het oog kan zien, zo ordentelijk en passend als een inlegpuzzel voor een 1-jarige, en ook best zo ‘laag’ of ‘plat’ als een polderdorp onder de dijk.

Ja, naast het bezig zijn met en over onze kinderen (waar ik volgende keer graag over uitweid), keuvelen we uitgebreid over het woonbeleid en de woonwensen en -gebruiken van ons, jonge gezinnen. En komen tot de conclusie dat we allebei wel goed beseffen hoe het er bij de ander aan toegaat. Terwijl jullie woning-hoppen met de groei van de carrière en het gezin mee, bouwen wij voor de toekomst, maar ik denk dan ook uiteindelijk, “ja het valt nog wel mee bij ons, onze woning is echt niet supergroot, is semi-flexibel opgebouwd, en onze tuin is best klein naar Belgische normen.” Ha, tevreden gevoel, ik noem ons huis nu graag de mix tussen Nederlandse vindingrijkheid en Belgische ‘op-de-toekomstgerichtheid’, en voel me blij! Na een heerlijke middag, heffen we de terugtocht aan.

Eens terug in België rijden we onze straat in en kan ik enkel denken “Oh Manon jij gaat verschieten…”, want jawel, wij passen wel helemaal in het plaatje van de typische Belgische woning: uniek in zijn soort, niet gelijkend op die van de buren; groot-klein, dik-dun, je vindt het er allemaal… Ha, ik voel me blij.

Dus, een vraagje: Manon, durf je de trip door ons mooie Chaotistan aan, want… we moeten toch zeker nog eens iets samen doen!

__________________________________________________________________

Het was echt een super gezellige dag met elkaar en wij kijken enorm uit naar onze reis naar België en de verschillen te ervaren. Tot snel!

 

Volg:
Share:

1 Reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.