Ruth | deel 2: De Ontmoeting

Hier het vervolg op onze grote trip. In mijn vorige verhaal deed ik uit de doeken hoe we de tocht beleefd hebben, en hoe onze gesprekjes over kinderen ook snel naar wonen afdreven.

Nu staan we op de vooravond van onze tweede date, en zoom ik even in hoe het de eerste keer verliep.

Eens bij Manon aan de deur, voelden wij ons gelijk al heel welkom, best gek als je bedenkt dat we elkaar toch een dik jaar niet gezien hadden, en dat dit dan ook meteen pas onze tweede ontmoeting zou zijn! Gepakt en gezakt kwamen we binnen, en bedachten we eerste al onze spullen maar neer te zetten en dan pas onze kleine pruts, gezien ze in nieuwe omgeving toch graag opgepakt is. Maar natuurlijk werkt dit zo niet als je met je handen vol spulletjes ergens binnenkomt. Dus we zetten pruts op de grond, om dan even netjes onze spullen in een hoek van de kamer te plaatsen, en jawel, meteen ging ze op verkenning! Wij best verwonderd dat ze zich zo snel eigen voelde!

Luca was zich ook van geen kwaad bewust, en zat vrolijk een broodje te eten in z’n stoel, terwijl die van ons zich een weg baande naar zijn speelmat, zijn autootjes, en zijn knuffels. Hè, oké, goed begin! Toen Luca eenmaal uit z’n stoel terug op z’n eigen speelmat plaatsnam, vonden ze elkaar ook best snel! Wij waren meteen helemaal gecharmeerd door deze 2 olijke peuters die het blijkbaar wel met elkaar konden vinden, want… En nu komt het… Die van ons gaat niet naar de crèche! En volgens sommige mensen per definitie zal ze het wel moeilijk krijgen om sociaal te zijn met andere kindjes. Niettegenstaande wij het gevoel hebben dat ‘sociaal zijn’ echt wel bij de ‘aard van het beestje’ hoort, waren wij blij te zien dat ze gewoon vrolijk haar ding deed met Luca. Ze zochten de interactie ook op en leken zich goed te amuseren.

Ondertussen hebben wij, ouders, gezellig kunnen bijbabbelen, of misschien eerder ‘beginbabbelen’, gezien we elkaar toch best wel wat te vertellen hadden. Na bourgondisch verwend te zijn door Manon en Kevin (love de smaak en de kwinkslag van de Griekse salade), maakten we samen nog een gezellige wandeling door de wijk van Manon. Gesprekjes over de eetgewoontes van onze prutskes en over het introduceren van een rietjesbeker werden afgewisseld met reviews van Koeka-spullen en buggy’s!

Nadat die van ons nog fruit at, en Luca zich klaarmaakte voor zijn soep en warm eten later die avond, namen we onder de tonen van enkele Bumba-hits afscheid. Zo zie je maar dat naast het feit dat een ‘peuter’ bij jullie ‘dreumes’ heet, en een ‘koets’ een ‘wagen’ wordt genoemd, er niet veel grote verschillen lijken te zijn in gewoontjes tijdens eerste levensjaar, en… dat Studio 100 zo vertrouwd, maar toch ook weer heel lokaal kan klinken 😉 (En dan heb ik het nog niet over die Mol van jullie, die ondanks zijn Vlaamse identiteit lekker Hollands praat, zalig!)

In ieder geval Manon, we kijken er al naar uit jullie te mogen verwelkomen bij ons!

Blogvolgers, wat denken jullie over mijn gebruikte stellingen:
Die van ons gaat niet naar de crèche -> wat denken jullie van het sociale aspect hierrond?

naast het feit dat een ‘peuter’ bij jullie ‘dreumes’ heet, er niet veel grote verschillen lijken te zijn in gewoontes tijdens eerste levensjaar -> hier kunnen we best nog wat over uitweiden, maar wat denken jullie?

 

 

 

 

Volg:
Share:

2 Reacties

  1. 30 april 2017 / 05:22

    Grappig. Toevallig had ik het er laatst nog over met een vriendin: wij zijn allebei zelf niet naar de crèche geweest en ook met ons is het sociaal gezien wel goed gekomen.
    Ik denk dat een crèche zeker kan bijdragen aan sociale vaardigheden, maar dat het niet betekent dat als je niet gaat, je geen sociale vaardigheden krijgt.

  2. 2 mei 2017 / 13:18

    Inderdaad Kim, van onze generatie (wauw… dat klinkt oud, maar ik bedoel de mensen geboren midden tot eind jaren ’80) ging er echt niet veel volk naar de crèche, en we zijn toch allemaal sociaal ontwikkeld geraakt 🙂 Natuurlijk moet je nuanceren, en ik kan best geloven dat kindjes die naar de crèche gaan sneller sociale vaardigheden ontwikkelen. Ik vind het een verrijking dat wanneer de kindjes allemaal in de kleuterklas komen, ze elkaar kunnen ondersteunen; de ene leert de andere sociale vaardigheden ontwikkelen, terwijl die andere misschien al wat taalvaardiger is, of misschien net intellectueel wat meer geprikkeld is geweest, en hier nu het ene kindje kan meetrekken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.