Throwback Tuesday | De bevalling

20151029 openingsfoto

Vorige week lanceerde ik mijn eerste artikel in de nieuwe rubriek Throwback Tuesday. Vandaag blik ik terug op mijn bevalling. Hoe kijk ik, ruim een jaar later, terug op dat bijzondere moment?

Eigenlijk kijk ik nog steeds heel positief terug op mijn bevalling. Afgelopen periode stonden de social media in het teken van #genoeggezwegen en heb ik daar soms hele bijzondere verhalen voorbij zien komen. Verhalen waarvan ik soms denk dat een arts bepaalde beslissingen neemt ten gunste van de gezondheid van het kindje en/of de moeder, maar ik heb ook verhalen gelezen waarvan ik serieus mag hopen dat degene die zulke uitspraken gedaan heeft of zulke slechte zorgt heeft verleend een soort officiële aantekening heeft gekregen.

Mijn bevalling valt absoluut niet in de categorie #genoeggezwegen. Ik was onwijs goed voorbereid op mijn bevalling. Ik had veel gelezen, een zwangerschapscursus gevolgd en ook veel met Kevin erover gepraat. Ohja en ‘One born every minute’ was ook een goede voorbereiding, haha! De cursus die ik gevolgd heb destijds, speelde continu af in mijn hoofd. Alle tips die we hadden gekregen, probeerde is zo goed mogelijk toe te passen. Die tips en rust zijn mijn redding geweest om niet op de O.K. te belanden.

Er stond een hele sloot medisch personeel aan mijn bed en heb heel wat mensen voorbij zien wandelen, maar ik heb het allemaal niet als vervelend ervaren. Toen ik in het ziekenhuis kwam, werd ik begeleid door een broeder. Al heel gauw kwam er nog drie dames binnen, een arts-assistente, een co-assistente en een verpleegkundige. Later, halverwege de bevalling kwam mijn eigen verloskundige binnen gehold. Allemaal hadden ze een taak. Er was niemand die uitgebreid zijn weekendverhaal stond te vertellen, oneerbiedige woorden stond uit te kramen of mij het gevoel gaf dat ik één of andere domme Truus was. Iedereen was echt met mij bezig en zorgde dat ik mij zo goed mogelijk kon focussen op de geboorte van mijn kindje.

Na mijn bevalling werd er een gynaecoloog opgepiept die de schade moest beperken. De arts-assistent kreeg gelijk een lesje, de verloskundige deed alle test-, weeg- en aankleeddingetjes, terwijl de verpleegkundige hielp met wat dingen opruimen en mij van wat te eten en drinken voorzag. Ik vond het personeel helemaal niet storend, iedereen was heel lief en relaxed.

Zelf stond ik heel nuchter in de hele situatie. Ik was goed voorbereid, had alle informatiemomenten die overal waren bezocht, wist dat ik in het ziekenhuis wilde bevallen, maar wist ook dat je niet alles kunt plannen en dingen moet los laten. Ik denk dat je zelf voor een gedeelte ook zeker invloed hebt op hoe je je bevalling beleeft. Daarnaast is de sfeer en de begeleiding ook bepalend. Als je geen klik hebt met degene die jouw helpt of er andere vervelende (medische) dingen gebeuren, zal jij je bevalling al heel anders beleven en misschien al een wat negatievere kijk erop hebben.

Bij bevallen hoort het hebben van pijn en negen van de tien keer is er ook iemand nodig die één en ander repareert. Als je daar al rekening mee houdt, scheelt dat ook al weer wat. Je leest vaak horrorverhalen op Internet over bevallingen. Ook ik heb pijn geleden en ook ik had iemand nodig die mijn kwam repareren, maar denk met een grote lach op mijn gezicht terug aan de bevalling van Luca. Mocht er ooit een volgende bevalling komen, hoop ik dat deze op dezelfde manier zal zijn.

Hoe kijk jij terug op jouw bevalling? Of als je nog moet bevallen, zie je er tegenop of juist niet?

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.