Throwback Tuesday | Mijn verlof

image

Ik wil een nieuwe rubriek lanceren op mijn blog. Een rubriek waar ik ga terugblikken op mijn afgelopen twee jaar. Normaal gesproken hoor en lees je over ‘Throwback Thursday’, omdat ik geen na-aper wil zijn en ik dinsdag eigenlijk wel een fijne dag vond, heb ik ervoor gekozen op ‘Throwback Tuesday’ in te lassen. Vandaag blik ik terug op mijn zwangerschapsverlof, een periode waar ik een jaar geleden nog middenin zat.

Begin september 2015 begon mijn verlof, een periode waar ik heel erg lang naar uitgekeken had. Een heerlijk idee vond ik het om gewoon lekker thuis te zijn en lekker aan te kunnen modderen. Waar anderen zich afvragen wat ze in vredesnaam moeten doen met die zeeën van tijd, kon ik alleen maar heel vrolijk worden van het feit dat ik zeeën van tijd zou hebben. Ik zou mij niet gaan vervelen en zo toch, dan zou ik daar vast van genieten.Ik ben namelijk zo iemand die een hele dag op de bank kan liggen en tv kan kijken, dus bij verveling was dat een prima plan. Dan zou de verveling ook gelijk opgelost zijn.

Zo’n verlof bestaat natuurlijk uit twee delen: het deel voor de bevalling en het gedeelte na de bevalling. Nu ik een jaar verder ben, alles heb kunnen verwerken, heb kunnen overdenken en heb kunnen vergelijken met verhalen van anderen, leek het mij leuk om daar nog eens op terug te kijken.

Het eerste gedeelte van mijn verlof heb ik besteed aan een aantal klusjes die ik speciaal had bewaard voor die periode. Keukenkastjes schoonmaken, de vriezer ontdooien, kledingkast opnieuw ordenen en de laatste dingen in de babykamer in orde maken. Ik wilde lekker aan mijn blog gaan werken, maar ik wilde vooral lekker relaxen en uiteraard ook nog wat afspreken met vriendinnen. De periode van zes weken is echt voorbij gevlogen. Ik kan mij nu bijvoorbeeld niet heel goed meer herinneren hoe mijn dagen er echt uitzagen, alleen nog maar wat flarden. Wel weet ik dat ik een heel positief gevoel heb overgehouden aan die zes weken en absoluut klaar was voor de baby.

De periode na de bevalling was heftig en vermoeiend. Ik eiste veel van mijzelf en de borstvoeding mislukte helaas. Pas na een week of acht ging ik mij beter voelen. Achteraf denk ik dat ik mij sneller beter had gevoeld als ik de eerste weken na de bevalling nog wat rustiger aan had gedaan. Veel meer de tijd had genomen om te voeden en niet zo van mijzelf het huis uit moest bijvoorbeeld. De bevalling heeft best een flinke aanslag op mijn lijf gemaakt, ook conditioneel gezien en daar heb ik achteraf niet genoeg tijd voor genomen om dat weer op peil te krijgen.

Waar de gedachten vandaan kwam, ik heb geen idee. Maar ik vond dat ik vrij snel het huis uit moest, even winkelen en even op visite bij iemand. Iets dat veel energie kostte, maar de vermoeidheid achteraf voor lief nam. Achteraf misschien niet heel verstandig geweest.

Daarnaast vond ik ook dat ik heel snel weer moest kunnen stofzuigen, wassen, strijken, eten koken en eigenlijk alle huishoudelijke klusjes moest doen. Ik nam ook wel mijn rust en als het niet de ene dag kwam, kwam het de andere dag wel, maar doordat ik wel die ‘moet’ erachter had zitten, kwam ik ook niet aan mijn rust toe. Op het moment zelf lukte het wel, maar nu ik een jaar later erop terug kijk, denk ik regelmatig ‘Had ik dit of dat maar anders gedaan’.

Uiteindelijk was ik tegen het eindelijk van mijn verlof wel weer redelijk normaal, hadden we ritme en heb ik alles goed afgesloten, maar nu ik er langer over na heb kunnen denken, vind ik wel dat dat mijn struikelblokken zijn geweest.

Een ander zou ik ook echt aanraden om nog meer aan jezelf over te geven, de boel de boel te laten en echt heel goed aan je rust te denken. Daar zeg ik natuurlijk niet mee dat je de was, de strijk en de stofzuiger in de hoek moet gooien en daar drie weken moet laten staan, maar met wat hulp van anderen en dan maar een keertje iets gekreukeld in de kast, maak je het voor jezelf net iets makkelijk. Genieten van je kind doe je (hoop ik) toch wel, maar misschien had het mij geholpen om de borstvoeding toch wel te kunnen laten slagen. Een goed uitgeruste en herstelde moeder is voor een kind ook heel veel waard.

Begrijp mij niet verkeerd, ik heb een hele fijne vier maanden thuis gehad en heb absoluut genoten van alles dat ik heb meegemaakt en heb geleerd die periode, maar een paar dingen had ik achteraf liever anders aangepakt. Maar zeg nou zelf, hoe vaak heb je zelf niet die gedachte over een bepaalde situatie? ‘Had ik dit maar gezegd’ of ‘Had ik nou dat maar gedaan’. Dat hoort natuurlijk eigenlijk een beetje bij het leven en dat maakt je, denk ik, uiteindelijk alleen maar verstandiger als persoon.

Herken jij wat ik schrijf? Zou jij achteraf gezien tijdens je verlof dingen ook anders aangepakt hebben? Hoe vond jij het eigenlijk om zo’n periode thuis te zijn? Laat je het mij weten bij de comments?

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.