Zwangerschapsupdate | week 37

Dinsdag is wisseldag en dat betekent dat ik vandaag 37 weken zwanger ben. 37 weken… Bizar. Ik kan er soms nog niet helemaal bij dat ik gewoon aan het eind van mijn zwangerschap ben en een voldragen kindje op de wereld mag zetten. In de post van vandaag meer over mijn ongeloof, hormonen en nesteldrang.

Ongeloof
Ik blijf het zo bizar vinden dat ik al 37 weken zwanger ben. Officieel gezien wordt de baby nu keurig op tijd geboren, ook als ze eerder dan de uitgerekende datum komt. Kindjes die tussen de 37 en 42 weken geboren worden, zijn officieel gezien op tijd en mogen ook thuis geboren worden. Een tijdsbestek van vijf weken, best ruim genomen eigenlijk. Dat betekent dat het in het ergste geval ook nog vijf weken kan duren bij mij, maar ik ga er vanuit dat ik rond de uitgerekende datum zal bevallen. Dat was bij Luca ook zo. Ik weet dat dat geen garantie biedt, maar je moet je toch ergens op vast pinnen.

Ik kan me de dag van de positieve zwangerschapstest nog als de dag van gister herinneren en nu zijn we, ten opzichte van toen, alweer 33 weken verder en dus 37 weken zwanger. In al die weken heeft er zich een mooi kindje in mijn buik ontwikkelt en we kunnen niet wachten om onze dochter en zusje in de armen te sluiten. Voor nu moet ze nog heel eventjes blijven zitten, want we hebben nog een bruiloft op de agenda staan waar wij ceremoniemeesters zijn. Daarna mag ze komen, haha.

Dat ongeloof komt trouwens dagelijks voorbij. De tijd is zo snel gegaan en het moment van bevallen kan nu elk moment daar zijn. Ondanks dat ik dat al een keer gedaan heb, ben ik toch weer heel nieuwsgierig naar hoe dat deze keer zal verlopen. Ik ben er in ieder geval klaar voor (oke, vooruit… nog even een paar dingen van mijn to-do lijstje afvinken eerst).

Hormonen en pijn
Ik merk dat ik toch wel last van mijn hormonen heb. Ik ben sneller geprikkeld, kan weinig hebben en als mijn lijf pijn doet, ben ik nog chagrijniger. Ik moet zeggen dat ik wel blij zal zijn als die zwangerschapshormonen mijn lichaam verlaten hebben en ik langzaam weer naar mijn normale ik terug kan gaan. In ieder geval voor alle mensen die tegen mijn chagrijnige hoofd moeten aankijken of mijn gechagrijn aan moeten horen: sorry! Ik doe het niet expres. De laatste week heb ik weer veel last van mijn bekken. Afgelopen week was het zo erg dat ik uiteindelijk maar paracetamol gepakt heb om nog een beetje te kunnen functioneren. De pijn is voor mij wel echt een reden dat ik het prima vind als de kleine zich over een weekje al laat zien. Omdraaien in bed gaat bijvoorbeeld al niet meer. Ik word wakker van de pijn en moet dan met veel moeite weer anders gaan liggen. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dan wordt het wel heel veel geklaag. Voor nu is paracetamol even mijn vriend…

Nesteldrang
Mijn to-do lijstje wordt steeds kleiner. Ik kan steeds meer afvinken en krijg daar een steeds rustiger gevoel bij. Er zijn een aantal dingetjes waar ik mij komende week (en waarschijnlijk ook de week daarna) op wil focussen en dan is echt alles rond. Komende week ga ik de koffer voor Luca inpakken, zodat voor hem ook alles geregeld is en klaar staat. Het campingbedje gaat vast naar zijn logeeradres en de FamilyFix moet in de auto worden geĂŻnstalleerd. Ook ga ik een lijstje maken met de dingen die Kevin nog even gauw in de koffers moet gooien als de bevalling begonnen is en een soort laatste checklistje maken (ramen dicht, katten eten geven, etc.). En dan zijn het allemaal nog taken die heel fijn zijn als ze voor de komst van de baby gedaan zouden zijn, maar geen must zijn. Een fotoboek maken is bijvoorbeeld heel fijn om af te hebben, maar het is niet iets noodzakelijks. Alvast de traktatie voorbereiden voor als Luca op het kinderdagverblijf gaat trakteren voor de geboorte van zijn zusje: heel fijn als ik er nog tijd en puf voor heb, maar als dat niet lukt, verzinnen we tegen die tijd gewoon iets anders.

Vandaag, op de dag dat dit artikel online komt, heb ik weer een afspraak bij de verloskundige gepland staan. Ik ben heel benieuwd hoe het met ons meisje gaat. Ze is nog reuze actief en ik vraag m af of ze met haar hoofdje al beter is gaan liggen. Aan de pijn te voelen wel, maar ook die pijn biedt geen garantie voor een gunstigere ligging van de baby. Volgende week lees je meer over het bezoekje aan de verloskundige.

Volg:
Share:

1 Reactie

  1. 3 oktober 2017 / 08:16

    Hey!

    Leuk om te lezen dat jullie de laatste rechte lijn voor de bevalling ingaan! Nog veel succes en veel rust de komende weken 🙂 Hopelijk is ze ook stilaan ingedaald, en ligt ze klaar voor de bevalling 🙂
    Heel benieuwd naar de kleine spruit!
    (ik stuur je nog een whatsappje voor weer een keer af te spreken)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.